Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

strompelde zij nog eenmaal den langen weg naar net

dorpje af. .

Nog eenmaal wilde zij Doorle zien, een praatje maken

met de menschen en gaan naar Juffrouw Makkeboom, hoewel zij geen inkoopen meer had.

Nog eenmaal wilde zij den heuvel opklimmen, die leidde naar Huize „Rust" en dan teruggaan naar haar hut, om daar te sterven, alleen. . .

Vrouw Panne!

Maar de menschen in het dorp begonnen haar al te vergeten, want ze kwam zoo héél zelden meer. En de kleine kinderen kwamen niet meer, zooals vroeger, op haar toegesprongen, want ze kenden haar niet meer; sommigen zelfs waren bang voor het heksje en kropen

schuw of huilend voor haar weg.

Zij was te oud geworden voor de kinderen, en Polio

was er ook niet meer om ze door zijn kunstjes te lokken.

De moeders stuurden hare kleinen op haar af om een han je

te geven, en groetten zelf vriendelijk, terwijl zy zoo

meewarig op haar neerzagen. Wat was ze oud

klein geworden! Ze zou het nu wel niet lang meer

maken!

Op Huize „Rust" werd ze hartelijk ontvangen, maa ze wilde er niet lang blijven, even maar goedendag zeggen, even uitrusten van het klimmen, en dan weer

verder gaan.

Mevrouw bood haar het rijtuig aan om terug te rijden,

Sluiten