Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

want het was nog zoo'n eind en ze had nu al zooveel geloopen, ze was in den laatsten tijd niet meer gewend om zoo ver te gaan.

Zij wilde niet.

Toen zeide mevrouw dat Manus met haar zou gaan, want het begon al donker te worden en de weg was zoo lang, ze kon dan op hem steunen wanneer het te moeilijk werd.

Ook dat wilde ze niet.

Te voet en alleen, gelijk zij het altijd gedaan had, wilde zij ook nu teruggaan naar haar hut. Alleen, zonder hulp, alleen over de donkere, eenzame heide, met haar stok als steun.

Mevrouw en Nanny brachten haar tot aan het eind van het dennenboschje. Toen nam het vrouwtje afscheid, verder wilde zij niet gebracht worden.

Alléén, nog eenmaal alléén wilde zij gaan!

Langen tijd stonden Nanny en haar moeder aan den rand van het boschje en zagen Vrouw Panne na, totdat het al donkerder en donkerder werd en de kleine, zoo héél langzaam en moeilijk voortstrompelende figuur, in donkerte en heiigen nevel verdween.

Zij hadden zoo'n meelij en konden niets doen voor die arme, arme Vrouw Panne! ...

Toen Manus haar den volgenden morgen soep en wijn kwam brengen, vond hij haar dood in den grooten leunstoel.

Sluiten