Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn viool en maakte er goede vorderingen op en het gebeurde zelden dat hij overkwam zonder samen met Nanny te spelen.

Nanny mocht dit jaar naar veel concerten gaan. Meestal ging ze met moeder, want vader hield er niet veel van. Op die avonden genoot Nanny. Alleen vond ze het naar, dat in de pauze verscheidene kennissen op moeder en haar afkwamen en ze dan druk praten en lachen moest en theedrinken gaan in de foyer. Ze begreep nooit hoe die menschen, wanneer ze pas zoo iets moois hadden gehoord, dadelijk maar weer denken konden aan eten en drinken en praten, en zich warm maken over de gewoonste dingen, zooals japonnen en kapsels.

Het liefst zou zij met moeder alleen in stilte blijven zitten en overdenken al dat overweldigend mooie dat zij zoo pas had gehoord. Maar dat kon niet, dat hoorde nu eenmaal niet. Zoodra het stuk uit was, werden stoelen op zij geschoven, zijden slepen ruischten, stemmen gonsden, kellners vlogen bedrijvig met theebladen heen en weer; dan hadden de allermuzikaalste menschen genoeg van het lang stilzitten en luisteren, dan scheen er genoeg gevergd van hun geduld. En gelijk een troep blijde, eindelijk uit de kooi ontsnapte vogels, streken en fladderden zij door elkandei en zeiden elkaar dat het héél mooi was geweest. De een beweerde zeer veel van muziek te weten, maar een ander, die niet voor hem wilde onderdoen, zeide de mooiste maten te hebben onderscheiden, terwijl een derde zijn ongenoegen met de keus der gekozen werken uitsprak. En

Sluiten