Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en ging Ella opzoeken. Die zat op haar gemak op een lessenaar in een der bovenlokalen met de aardrijkskundejuffrouw en juffrouw Stolle te praten. De aardnjkskundeiuffrouw was al veel jaren aan de school verbonden en, lang van stof zijnde, was zij onuitputtelijk in 't vertellen over oud-leerlingen, wier kinderen zij nu alweer les gaf. Juffrouw Stolle, altijd vriendelijk en zacht, hield veel van Nanny; zij gaf alleen aan de kleintjes in de laagste klasse les en herinnerde Nanny aan haar eerste schooljaar, toen

zij haar les gaf. .

„Wat is dat nu al lang geleden, hè! Al tien jaar.

Wat vliegt de tijd!"

Ja, dat vond Nanny ook, en terwijl Ella het druk had

met dé aardrijkskundige, van wie zij niet kon afkomen,

bracht Nanny een gezellig halfuurtje met Juffrouw Stolle door.

Om twaalf uur stapte zij naast Ella de directrice-

kamer binnen. En terwijl zij ging zitten op een der stoelen,

die in een kring waren geplaatst, zag zij ook voor haar

een diploma op het tafeltje liggen, en toen was het, als

viel er iets zwaars van haar hart.

Naar de toespraak van de directrice luisterde zij weinig. Ze zag een paar meisjes huilen toen die haar diploma ontvingen; ze vonden het zeker héél naar om van school te gaan. Neen, zij huilde n.et; als zij huilen kon, dan zou het zijn van blijdschap; maar zij kon

het niet.

Toen kwam het oogenblik, waarop zij een voor een Juffrouw Boksma bedankten. Dikke Jette Rosmeyer was

Sluiten