Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dooriers gebracht hadden als „welkom voor de juffer van het huis op den heuvel!" En nadat Nanny eerst beneden alles bekeken had, was moeder met haar naar boven gegaan en had het eerst de deur van deze kamer geopend.

„Die is nu heelemaal voor jou, voor jou alleen, lieveling!" had ze gezegd. En Nanny was verrukt, want het was een heerlijke kamer. Van uit het breed-openslaande raam had men het gezicht over de verre, ruime hei met de hier en daar verspreide, tot kleine boschjes gevormde groepjes dennen en hoopjes opgestapelde turf. In de verte zag men het kerktorentje en het dorp Holden, en op zij nog even de heen en weer wuivende toppen van de hooge dennen uit Nanny's lievelingsoord, haar boschje.

Daar was ze al een paar keer geweest; een van haar eerste gangen was daar heen geweest! En bij den schoolmeester, bij Wes, en bij de bakkersvrouw die pas tweelingen had, was ze in die twee dagen, die ze thuis was, ook al geweest. De kinderen van Wes, van Kersemaker en verschillende anderen hadden haar helgekleurde, bonte dahlia's, groote zonnebloemen, pioenrozen en fuchsia's uit hun tuintjes gebracht.

Zij zag haar kamer eens rond: wat was ze gezellig! Daar, in den hoek, stond haar eikenhouten schrijftafeltje, een cadeau van vader en moeder verleden jaar op haar zeventienden verjaardag. En tegen den muur haar boekenkastje, daarnaast haar theetafel en bij het raam haar piano. Dat was nog het mooiste van alles. Dat had zij niet durven hopen. Een eigen piano. Hoe heerlijk! Zij zou

Sluiten