Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeuijK naar den zin kon maken; ontevreden en brommerig was hij vaak; een lekker, met zorg toebereid middagmaal echter bracht hem dikwijls in goede stemming terug. Haar helpen in haar drukke bezigheden deed hij zelden, hij dankte haar ook niet voor wat zij deed; volgens hem was het van-zelf-sprekend dat zij werkte en zwoegde voor hem. Een gewoon boerenmeisje moest immers blij zijn een broer te hebben en te mogen verzorgen, die het zoo ver gebracht had als hij.

Neen, Coba oogstte niet veel dank of gezelligheid voor haar voortdurend werken en zorgen, maar haar leven had dan toch een doel, het was toch geen onnut leven, dacht Nanny.

Nanny had zich voorgenomen, om op dezen vrijen dag eens goed te studeeren. Meestal, wanneer vader en moeder uit waren en zij zoo'n langen dag voor zichzelf alleen had, wijdde zij dien aan haar muziek; dan speelde zij een geruimen tijd achter elkaar door en rustte uit in haar dennenboschje. Maar vandaag voelde zij er niets voor; ze wist niet hoe het kwam, maar ze had geen lust in haar studie.

Thuisgekomen liep zij langzaam de trap op, ging naar haar kamer, haalde haar studieboek te voorschijn, zette het voor zich op de piano en viel zelf loom op de pianokruk neer, maar veel spelen deed ze niet.

Ze moest voortdurend denken aan de prettige, vroolijke dagen, die geweest waren. Al die vermakelijke grappen van Frits en zijn fijne geestigheden, waarmee hij een ieder

Nanny.

Sluiten