Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had Neeltje al zoo lang beloofd haar eens te halen en mee te nemen naar Huize „Rust", om naar de piano te luisteren. Door het verblijf van Frits was er nog niets van gekomen; m die dagen had Nanny slechts aan Frits en eigen pleizier gedacht; maar nu wilde zij het niet langer uitstellen, en hoewel het een warme, zonnige weg was, ging zij er dadelijk na het koffiedrinken heen.

Blinde heekje had nog nooit een piano gehoord; zij hield zooveel van muziek en genoot altijd van het orgel in de kerk, dat zij toch zoo zelden hoorde. Vlug en licht liep Nanny den heuvel af en den langen, boomloozen weg langs het kanaal op. De zon brandde wel scherp, maar ze hinderde haar niet. Nanny was blij, dat zij toch niet mee was gegaan naar Rikmond, de stad van het laagland; blij, dat zij vrij door haar vriendelijk-kalm, heuvelig Doorle liep, waar de enkele voorbijgangers haar groetten; blij, dat zij nu vooreerst zoo rustig daar wonen zou.

Want niets ging toch boven Doorle!

Op zijn gemak achteroverleunend op een hoogen

keukenstoel voor het huis en verdiept in een oude krant,

de voeten lang uitgestrekt op de spijlen van den grooten.'

manden kinderwagen voor hem, waarin het jongste zusje

te slapen lag, zat de veertienjarige Arend Wes. En

wanneer het kind, wakker geworden, begon te kraaien,

dan bewoog hij, zonder van houding te veranderen of op

te zien van zijn krant, met zijn grooten voet het wiel van

den wagen langzaam heen en weer en suste het kind zoo weer in slaap.

Sluiten