Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om daar maar te blijven; zij zou den vleugel bespelen, dan behoefde Neeltje ook geen trap meer op. Zij zette den grooten hoed van het warme hoofd af en gaf Neeltje een gemakkelijk plaatsje in een luien stoel.

En daar zat blinde Neeltje nu!

Zij was dan werkelijk op Huize „Rust," en zij zou muziek hooren, waarnaar zij al zoo lang had verlangd!

„Wil ik nu wat voor je spelen, Neeltje?"

„O, graag, juffer; graag! Ik hoor zoo graag muziek; maar piano heb ik nog nooit gehoord; wel eens viool en fluit, of hoe je die dingen noemt van voorbijtrekkende muzikanten. En dan 't orgel in de kerk; dat is 't mooiste wat ik hoorde in mijn leven! Maar 'k ben daar ook in lang niet meer geweest; 't laatst met Paschen.'

Nanny begon met een paar eenvoudige stukjes, daarna een paar ernstige: een preludium van Bach. Toen dat uit was, klapte Neeltje in de handen.

„Vind-je nu piano mooi?" vroeg Nanny.

„O, juffer, heel mooi! Vooral dat laatste; dat deed

denken aan de kerk, juffer!

Zij scheen zich wat meer op haar gemak te gaan gevoelen, ten minste zij zakte verder naar achter in haar stoel en trok de lange vingers niet meer zoo zenuwachtig in en uit.

„Wil ik nog wat spelen, Neeltje?"

„Graag juffer; 't was zoo mooi!"

Nanny nam een ander stuk, speelde het, en toen weer een ander, maar, zooals gewoonlijk, zij kon niet blijven bij het boek en verviel in eigen phantasieën. En toen ging het

Sluiten