Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

al maar door, al maar verder; zij scheen Neeltje's tegenwoordigheid te vergeten en speelde zonder ophouden, gevend geheel haar innige ziel aan het geliefd instrument.

Blinde Neeltje zat heel stil en luisterde, luisterde.

Eindelijk hield Nanny op. Ze had lang, heel lang gespeeld; gegeven al wat zij in zich had; nu kon ze niet meer.

Lachend keerde zij zich naar Neeltje. Die zat daar onbewegelijk, in gedachten verdiept, de handen gevouwen in den schoot; over het zacht-bleeke gezicht lag een in-droeven glans als van stil weenen.

„Heb ik je niet erg verveeld met dat lange spelen, Neeltje ? Maar het gaat altijd zoo, zie je, als ik eenmaal begin kan ik niet eindigen, voordat ik alles, wat ik voel, heb weergegeven!"

„O juffer, wat heb ik genoten, 't was zoo heerlijk; ik zou er heel den dag wel naar kunnen luisteren!"

Nanny lachte vergenoegd en haalde een fleschje limonade met koekjes uit de kast, dat zij op een tafeltje voor Neeltje neerzette.

„Als je het werkelijk zoo prettig vindt, dan moet je maar eens méér komen, Neeltje!" zei ze hartelijk.

„Och," zei Neeltje zuchtend, ,,'k ben toch dankbaar dat ik nog genieten kan door hooren, want hooren is alles voor mij. Ik weet niet wat de menschen zien of wat ze niet zien kunnen; ik kan alleen hooren, hooren en voelen. Want 't is wel hard, nooit te kunnen zien; ik zou zoo graag eens zien hoe zoo'n piano er uitziet, en 't liefst zou ik u eens zien, juffer!"

Sluiten