Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen en met ze spelen, en zien hoe ze samen in bed kropen en schaterend solden en rollebolden tegen elkander aan. Eindelijk vond Maartje dat het genoeg was en toen gingen ze, de armen stijf om elkaar geslagen, de blonde hoofdjes dicht naast elkaar op het kussen, veilig in elkanders hoede, slapen. Nanny bleef niet lang, ze moest naar huis om te eten.

„Neeltje, heel gauw kom ik je weer eens halen, hoor!" zeide zij bij het afscheid nemen, terwijl zij het arme, eenzame meisje hartelijk de hand drukte.

„Graag, heel graag, juffer! en dank voor alles van vandaag, 't was toch zoo mooi!"

Onderweg moest Nanny telkens denken aan die twee blonde kinderhoofdjes, zoo vredig rustend naast elkaar op het kussen, en opeens was het haar, als ontdekte zij op dat oogenblik wat het was, waarnaar zij geheel haar jeugd verlangd had, wat zij altijd had ontbeerd: een zusje!

Een zusje, waaraan men geheimpjes vertellen, waarmeê men samen zitten kon op moeders schoot en alles deelen; waarmee men kon spelen en slapen op éen kamer en 's avonds bij elkaar kruipen en lachen en vroolijk rollebollen in een groot bed.

Een zusje, waartegen men zeggen kon: „jou moedertje is het mijne ook!"

Ja, dat was het! Daardoor kwam het, dat zij zich dikwijls zoo eenzaam gevoelde; dat was het, wat zij altijd had gemist in haar verwend leventje van eenigst kind.

Zij werd uit haar droomerig gepeins opgeschrikt door

Sluiten