Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spoedig had zij al geen gedachten meer voor muuic ui examens en zij vergat ze geheel, terwijl ze zich al maar meer wierp in de armen van het genot, zich al maar meer leiden en beïnvloeden liet door den kring van wereldmenschen, kennissen en verwanten van haar moeders kant. Zij had gegrepen naar drukte van veel uitgaan, menschenzien en zelfvertoon en daarmee haar leven gevuld.

Maar soms, een heel enkelen keer, kwamen er nog zoo eens even gedachten boven uit haar mooien, lang vervlogen jongemeisjestijd, en dan gebeurde het wel dat zij zichzelve afvroeg, wat zij eigenlijk deed met haar leven, wat voor doel het had, en of het nu altijd maar zoo verder gaan zou tot het einde toe, - en dan bruiste en bromde en brandde het in haar: „Je hebt er niets mee gedaan, niets mee bereikt; nog steeds staat een vraagteeken achter je leven, dat niet meer is uit te wisschen, dat daar altijd zal blijven staan; want je hebt geluierd toen het tijd was van werken, en nu is de gegeven tijd gedaan, versleten, weg!"

Gelukkig werd Bertha niet dikwijls door zulke pijndoende, stekende gedachten gekweld en zij wist ze ook spoedig weer te verbannen en te doen plaats maken voor die vele, kleine, belangrijke overdenkinkjes en bemoennkjes, waarmee de vrouw der wereld zich bezig houden moet.

Maar vooral nu Nanny bij haar logeerde, Nanny, die zoo vol vuur sprak over haar muziek en dat zij later zou gaan studeeren op een Conservatorium; wanneer die zoo met stralende oogen zat te vertellen, dan kon Bertha het

Sluiten