Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geloof? De fijn-bewerkte, gebeeldhouwde ziel, die zich opheft hoog en klaar uit het groote, plompe lichaam?

Door een enkel woord kon Nicht Bertha met een ruwen ruk heel Nanny's idealenwereld zoo pijnlijk aantasten en omverwerpen, dat Nanny steeds banger werd om er over te spreken, zich niet meer uiten durfde, zooals in het begin, en zich voornam om over zulke ernstige, hoog-mooie onderwerpen niet meer te praten met Nicht Bertha. Het best was maar om over heel gewone, alledaagsche dingen, waarbij men wel den vrede houdt, maar die op den duur toch zoo erg vervelen, te spreken. Want wanneer men slechts die neutrale onderwerpen behandelen kan, wanneer men steeds personen, stadsnieuws enz. voor een gesprek noodig heeft en gedurende een lang samenzijn altijd aan de oppervlakte blijft en nooit eens dieper tot het wezen doordringen kan, och, dan raakt men toch ééns uitgepraat; want ook de alleronbeduidendste onbeduidendheden van familie- of stadsgeruchten weigeren soms ons bij te springen en laten ons zitten in den pijnlijken zwijgersnood, wanneer we, ten einde raad, zoo heel graag onze toevlucht tot hen zouden nemen, omdat zwijgen, stil zijn, vaak onbeleefd of onopgevoed is.

Dat ondervond ook Nanny, en het was haar alsof Nicht Bertha en zij, hoewel zij den geheelen dag samen waren, toch steeds meer vervreemdden van elkaar, alsof dat koude tusschen haar meer en meer groeide.

En blij, werkelijk blij was ze, toen de dag aanbrak, waarop zij weer teruggaan zou naar Doorle.

Sluiten