Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nicht Bertha vond het heel jammer dat ze weg moest, ze had nog zooveel plannetjes, die niet ten uitvoer waren gebracht. Ook de dames van de „jour" waren nog lang niet allemaal door Nanny bezocht. Maar Nanny kon niet langer blijven, thuis begonnen ze ook weer te verlangen naar haar terugkomst.

Oude Vader Holderman was vriendelijk, toen Nanny hem in zijn kamer kwam goedendag zeggen en zeide dat zij nog eens terugkomen moest.

Ze was zoo'n kalm meisje, ze had hem nooit gehinderd door hard praten en lachen aan tafel of door schreeuwen en stommelen langs zijn kamerdeur, zooals andere logées wel gedaan hadden, en wanneer zij piano speelde, was dat te ver weg dan dat de tonen konden doordringen tot het stil, afgelegen vertrek van zijn werken en denken. Want vóór Nanny kwam, had Bertha er voor gezorgd dat de piano in de verst afgelegen kamer van den zijvleugel van het huis geplaatst werd, zoodat men er in de studiekamer niets van zou kunnen hooren. Neen, de oude, stroeve denker had geen last van Nanny gehad, hij vond haar een stil, vriendelijk meisje, zij mocht nog eens terugkomen, zij!

Nicht Bertha bracht haar naar het station en nam hartelijk kussend afscheid; men kon zien dat het haar speet, ze zou haar logeetje missen! En lang nog bleef zij staan op het drukke perron, met haar kanten zakdoek nawuivend den trein, die de overkapping langzaam uitstoomde, met zich wegvoerend Nanny.

Sluiten