Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komend; Nanny hield veel meer van deze dan van de Brusselsche Nicht Bertha. Ze had niet gedacht dat zij zich zóó zou kunnen schikken en inleven in hun eenvoudig huis. Maar Nicht Bertha, die zoo weinig ware gezelligheid kende en niet wist wat huiselijkheid was, voelde zich behagelijk en geheel thuis in dien vroolijken, hartelijken kring van Huize „Rust."

Och, zij merkte wel, dat er toch nog iets ontbrak aan haar luxe-leven, dat ze niet gelukkig was en in Brussel langzamerhand moe werd van het drukke uitgaan, ontevreden door het luieren, lastig en vervelend voor anderen en voor zichzelf vooral. Nu, gedurende haar verblijf in dit huis, waar zij omringd was door onderlinge hartelijkheid en natuurlijke, gezonde levensblijheid, drong zij in kalme ruste weer eens door tot haar eigen diepste zelf, dat zij gewoon was altijd op zij te schuiven en te onderdrukken wanneer het boven kwam met kracht. Zij kwam meer en meer tot de ontdekking, dat zij behoorde tot die ongelukkige, beklagenswaardige menschen, die het geluk niet weten te vinden in zichzelf alleen; die niet weten willen dat zij een ziel hebben, die zij moeten opbouwen tot een hoog, kristalhelder huis vol schoone phantasieën en droomen van geluk, dat hecht en vast staat, zoodat, al gaan lente en zomer daar buiten voorbij, en komen stormen en najaarsvlagen, er niets aan vernield kan worden; tot die menschen, die altijd maar verder sukkelen, verder luieren en zich vervelen, totdat het leven hen niet meer voldoet en ze oud geworden zijn, gereed

Sluiten