Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over dat, wat je voelde en dacht, en dan te merken dat je woorden weerklank vonden.

Het leven was toch heerlijk mooi.

Ella, steeds de vroolijke, hartelijke zus van altijd, die door haar grappige geestigheid aller harten won, was ook nu weer uitgelaten vroolijk en had veel pleizier in Doorle. En Mevrouw Knozee, gelukkig dat zij, door de badkuur sterker, wat meer kon dan vroeger, genoot van al dat gezellige, vroolijke leven om haar heen. En ze was toch zoo blij dat Ella altijd Nanny's vriendin gebleven was, want die Nanny werd steeds liever, aanvalliger en flinker; ze was nu een echt mooi, jong meisje, dat iedere goede moeder zich tot schoondochter wenschen zou. En wanneer Mevrouw Rogers en zij hare kinderen - die nu geen kinderen meer, maar hun leeftijd ver vooruit waren, in hun doen gelijk groote-menschen al - gadesloegen in hun vrijen, vroolijken, dagelijkschen omgang, vooral in hun samen opgaan in de muziek, dan zagen de twee moeders elkaar soms eens even gelukkig lachend aan, want dan wisten ze, dat hun beider hartewensch in vervulling komen zou.

Ze vlogen voorbij, die gouden dagen. De Oudejaarsavond kwam en met hem het eind van den feesttijd. Want na Nieuwjaar zou Mevrouw Knozee met haar kinderen vertrekken; Nicht Bertha zou misschien nog wel wat blijven, maar als de Knozee's weg waren, dan was met hen een deel van het vroolijk leven weg. O, het had Nanny nooit zoo gespeten dat de vacantie voorbij was als dit jaar.

Sluiten