Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die een eind voor hen ging, het niet zou hooren, maakten ze samen pleizier en lachten om dat koddige denkbeeld: elegante, geheel in haar uitgaanswereld opgaande en van niet veel anders verstand hebbende Nicht Bertha als dorpsdomineesche, tusschen boeren en turfgravers, midden op de Brabantsche hei, ver van alles!

Blij, vergenoegd en gelukkig onder elkaar brachten ze die laatste leefuren van het langzaam verdwijnende jaar op Huize „Rust" door.

Gelijk iederen avond maakten ze ook nu wat muziek, Nanny en Frits samen viool en piano, terwijl Ella een paar liederen zong. Daarna hadden ze een klein souper, opgeluisterd door aardige vertellingen van Mijnheer Rogers en vroolijke grappen van Ella en Frits. En aller oogen dwaalden telkens verlangend naar de pendule op den schoorsteenmantel, tellend de minuten die nog verloopen moesten eer het einde daar zou zijn.

Nicht Bertha, die zich niet herinnerde ooit een Oudejaarsavond te hebben gevierd, — omdat, volgens haar meening, de overgang van oud- tot nieuwjaar gelijk stond aan het verglijden van den eenen dag in den anderen, wat toch ook niet gevierd werd, — vond het wel een beetje vreemd, dat men er zoo'n bijzonderen, zoo'n herinneringsavond van maakte; maar ze vond het toch wel aardig.

Even vóór twaalven begon de klok van het kerkje te luiden, en toen ook de kamerpendule zijn twaalf slagen hooren deed, stonden allen op, stootten met hunne glazen aan en wenschten elkaar veel geluk, veel voorspoed en veel

Sluiten