Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zegen in het nieuwe jaar. En toen Nanny en Frits samen klonken en elkaar vroolijk-lachend aanzagen, lag in beider oogen een gelukkige blik, de blik van twee nog heel jonge menschen, die toch al voor elkaar bestemd schenen en elkaar gevonden hadden!

Ella zag dien blik, en even kwam er een vleugje jaloezie in haar op. Het was toch wel aardig, zooals Nanny en Frits, die altijd van kind af aan samen waren geweest en zeker altijd zoo samen zouden blijven ook; toch misschien wel aardiger dan zooals zij, die telkens weer een anderen jongen aardig vond: nü knappen Kees Bakker, dan goedigen Jan Rosmeyer, dan weer grappigen Henk Beemstra of langen Piet Slovink. Een van die velen zou ze best krijgen kunnen. En toch zou altijd dezelfde haar op den duur zoo vreeselijk vervelen. Neen, ze wilde nog niet gebonden zijn; vrij wilde ze blijven voorloopig. Nu eerst een paar maanden naar Berlijn en dan daarna thuis, want ze bleef immers bij moeder, voor goed thuis bij haar zwak, sukkelend moedertje, om haar te troosten en op te beuren in haar lijden.

Dat zeide ze altijd wanneer ze geplaagd werd met jongens, die haar het hof maakten. En dat wilde ze ook. Ln met een innigen blik op haar zacht, lief moedertje, dat daar, met gelukkig-tevreden glimlach op het lieve gezicht, zat tusschen Mijnheer Rogers en Nicht Bertha in, zette ze met een ferm, gedecideerd rukje haar glas weer neer.

Buiten in den tuin gingen twee schoten af. Het was

Sluiten