Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waardoor het de menschen ouder gemaakt en misschien een rimpel in hun voorhoofd gegrift had, dat zouden ze in altijdblijvende herinnering bewaren, diep in hun hart, en nieuwe aandoeningen en gedachten zouden het wel verdrukken en verdringen, maar geheel wegzinken zou het nooit. Zonder dat ze het wilden, zou het soms onverwachts weer voor hen opleven, werpend een lichtstraal over het droeve of een schaduw over het zonnige heden.

Langen tijd nadat allen reeds ter ruste waren en niets de vredige nachtstilte in huis of daar buiten stoorde, stond Nanny nog voor haar venster, turend over de ver-witte, maanlichte hei met de groepjes besneeuwde dennen. Gewillig had het afgeleefde jaar zich laten overdekken door het alles-overstralende witte kleed; dood en begraven was het oude jaar. Het had opgehouden met sneeuwen nu, en alles zag helder en blank, zoo blank als het zijn moest bij den aanvang van een nieuw jaar. Vol verrukking stond Nanny tegenover die plechtige, rust-vredige nachtstilte.

O, het beloofde haar zooveel, dit nieuwe, pasgeboren jaar! Het Conservatorium en zoo veel, veel meer misschien nog dan waarvan ze nu wist.

Zou het dat alles brengen, wat het beloofde? Zou dat kunnen? En als het nu eens niet alles gaf wat zij er van verwachtte? Als het haar eens op andere wegen voerde, op nieuwe, onbekende en slechtgebaande wegen, die leidden naar een ander wit dan het zoo vurig

Sluiten