Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zouden ook veel oudere menschen komen. En het zou heel laat worden; het begon pas om negen uur.

Al vroeg begonnen de twee meisjes zich te kleeden, beiden werden ze gekapt, en lang voordat ze weg moesten zaten ze kant en klaar in de huiskamer. Zelfs Ella bleef recht en stijf zitten op haar stoel, lachende, maar toch niet goed durvende bewegen dat vreemd-voelend, gekapte hoofd.

Nanny had haar souper met Frits. Ze vond het een groote rust, dat ze dat ten minste had. Ella had het met Jan Rosmeyer; eigenlijk jammer, vond ze, want ze had het nu veel liever eens met een van die oudere heeren gehad.

Mevrouw Knozee zag tevreden, met iets van moederlijken trots, naar haar knappe dochter, die nu waarlijk groot-volwassen leek in haar witte sleepjapon en met het aardig blonde, in een enorme hoeveelheid krulletjes opgemaakte haar. En toch, hoe knap en frisch Ella er ook uitzag, Nanny was veel mooier. O, die zou zeker de mooiste van den avond zijn, dacht ze; dat lange, slanke meisje, met haar prachtige, donkere oogen en dik, zwart krulhaar, dat eenvoudig in een ronden, met licht-blauw lint doorvlochten knoet, heel laag in den nek was opgemaakt.

O, Nanny zou bewonderd worden! Het was jammer dat haar moeder haar nu niet eens even zoo kon zien,

dacht Mevrouw Knozee.

Hel en vroolijk brandden de lichten in de groote, versierde ontvangzaal van het huis der familie Bromberg.

Sluiten