Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In den hoek bij het raam stonden gastheer en gastvrouw Bromberg en ontvingen de binnenkomenden op de hun eigene, beleefde manier. Hunne drie dochters, — waarvan de oudste getrouwd, de tweede geëngageerd en de jongste, te wier eer de partij gegeven werd, pas voor goed thuis was — bewogen zich, druk pratend en groetend, van den een naar den ander.

Nanny kwam binnen met Ella en Frits. In het begin hield zij zich dicht bij Ella, een weinig schuchter voor die vele vreemde menschen, die elkaar verdrongen en zochten. Maar al gauw was ze haar kwijt en zocht toen naar bekende gezichten, die ze weldra vond, terwijl de balboekjes werden rondgegeven. Ze ging op een paar oudklasgenooten af, die met haar vieren op een rijtje stonden. Ze deed haar best om wat te praten met haar, hoewel zij merkte dat ze er geen van allen bij waren en maar wat zeiden om den mond aan den gang te laten, terwijl aller oogen angstig gingen naar de heerenrij, vragende: „Och, vul toch als-je-blieft dat balboekje van mij, dat nog steeds leeg is." Een paar heeren gingen voorbij, groetten, zagen het rijtje eens langs, zochten uit welke van die uitgestalde waar hun het beste leek, stapten er dan op af en vroegen beleefd om het boekje te mogen inzien.

Dora Kniezing, groot, hoekig meisje, met grof gezicht, was stralend toen een klein, oudachtig heertje haar om haar boekje vroeg en het souper invulde. Dat was er tenminste vast één: een pak van haar hart! Want al

Sluiten