Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dagen te voren, toen ze hoorde dat de meeste meisjes het souper hadden, had zij er zich angstig over gemaakt. Er waren wel altijd meer heeren dan dames en ze zou het dus wel krijgen, maar toch, het was niet prettig zoo te moeten wachten tot het laatste oogenblik.

Frits kwam op Nanny af. Hij vulde verscheidene dansen in; daarna kwamen Jan Rosmeyer en nog een paar heeren, zoodat haar boekje weldra vol was.

Om Ella verdrongen zich velen. Zij had geen dansen genoeg, want een ieder wilde er graag eentje met dat

aardige, jonge meisje.

„Tot de twintigste extra bezet," fluisterde ze lachend Nanny in 't oor, terwijl ze aan den arm van Jan Rosmeyer achter Nanny en Frits de trap opging naar de danszaal.

Vroolijk klonk de muziek en de animo tot dansen was groot. Nanny had pleizier, haar dansen gingen geregeld, de danseur kwam steeds precies op zijn tijd, bij het aanvangen der muziek, aanzetten, wanneer de vorige haar verliet.

„Een mooi meisje, een beelderig mooi meisje, die Nanny Rogers, la reine du bal!" fluisterden de verschillende mama's, gezeten in het chaperonneer-erkertje aan het einde der zaal, „maar ze ziet er wel een beetje al te

zwak en bleek uit."

„Een mooi gezichtje, prachtige oogen," zeiden ook de jongelui, „maar wij willen nog wel wat meer dan dat, en dansen liever met die frissche, vroolijke, altijd

Sluiten