Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aan tafel werd veel gesproken en gelachen over Dina Dols en Jan van Vliet, die samen zaten aan een tafeltje, bestemd voor vier personen, maar niemand bij zich hadden kunnen krijgen. Want er waren nog wel twee heeren over, maar die hadden zeker niet willen zitten met Dina Dols, en samen een ander, opengebleven tafeltje voor zes personen, genomen. Nu noemde men die twee het nieuw geëngageerde paar. En Nanny lachte er maar om meê, hoewel ze toch medelijden had met Dina Dols, die er niet onaardig uitzag en toch niet gewild scheen bij de heeren. Ze was, na een angstigen vooravond, eindelijk blij geweest dat Jan van Vliet, die wel een paar jaar jonger was dan zij, — want zij was al in haar vierden uitgaanswinter — haar om het souper vroeg, en nu werd ze waarlijk nog besproken, omdat ze alleen moest zitten met hem. En Dina's groote, fletse oogen, waarin ze met moeite een kleine flikkering bracht, zagen angstig uit haar rond, rood-benauwd gezichtje op tot Jan, die telkens maar weer een gesprek begon. Maar het vlotte niet, en ten slotte was het „zwijgensrust" aan hun tafeltje; de spreekstof was op, en Jan van Vliet, die zijn best had gedaan, wijdde verder zijn aandacht aan de lekkere schotels!

Na het souper begon het cotillon. Manden vol bouquetjes werden binnengebracht en de heeren stoven er vlug op af, haalden er zooveel bloemen uit als ze dragen konden, en brachten ze aan de meisjes, die ze aardig vonden. Ella werd overstelpt met bloemen; Nanny kreeg ook veel bouquetjes, de meesten van Frits. Dora Kniezing had

Sluiten