Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leelyk, erg leelijk zelfs, maar dat waren er wel meer, en die waren allen gevraagd vóór Theresa!

Gelukkig, daar kwam een oude, getrouwde neef aangezet; die vroeg haar, en dankbaar liet zij zich een paar maal aan zijn arm rondtrekken door de zaal.

Theresa Bronink was niet zoo jong meer ; al vijf-entwintig — Nanny vond dat héél oud — en toch moest ze steeds nog naar alle bals! Ze werd er heen gestuurd door hare bedillige mama. Ook al zoo'n meisje, wier leven een mooi leven had kunnen zijn, wanneer ze niet altijd gesard en geplaagd was thuis en uitgelachen om haar liefhebberijen, die niet waren als die harer drie, uiterlijk knappere zusters; indien ze niet voortdurend pijndoende opmerkingen en berispingen te duchten had van een jaloersche moeder, die het maar niet velen kon dat •'dit kind, dat toch zooveel aan kostbare toiletten en balhandschoenen kostte, nog niet getrouwd of verloofd was, zooals haar vriendinnetjes. O, Nanny voelde voor dat soort meisjes, ze had er zoo'n meelijden mee!

Dora Kniezing was nu nog jong, maar één jaar ouder dan Nanny, maar met die zou het waarschijnlijk evenzoo gaan als met Theresa. Die behoorde tot hetzelfde soort en was ook al een paar maal muurbloem geweest dien avond. Oók zoo'n kind, dat het geheel had afgewend en afgeleerd om vrij uit te spreken; dat nooit durfde uitkomen voor haar meening, altijd maar verkroppen moest en zoodoende geheel haar vroolijkheid verloor. Want vroolijk was ze wel, — dat herinnerde Nanny zich van

Sluiten