Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

muurbloem, Dora Kniezing, zitten. Haastig trippelde ze op haar toe, en zette zich naast haar, blij, iemand te hebben gevonden om samen het lot meê te deelen. Doch net was ze gezeten en begonnen over het aardige van het bal, toen een heer langzaam voorbijging, beide meisjes eens opnam, bij zichzelf overlegde wie van de twee het best was, en zijn keus op Dora vallen liet. Verheugd walste die weg en Theresa zat opnieuw alleen, haar balboekje, waaier en die éene verlepte narcis van het cotillon, stijf in de hand geklemd. O! wat was ze dankbaar, toen eindelijk de muziek ophield en men afscheid nemen ging.

Ze bedankte de gastvrouw hartelijk voor den genotvollen avond, zeide dat ze heel veel pleizier gehad en het zoo geanimeerd gevonden had! O, Theresa wist zich zoo goed te schikken en te plooien in haar masker!

Ook Nanny was blij, dat het bal ten einde was, want ze was heel moe. Het was haar toch niet meegevallen, haar eerste groote-menschenbal. Ze was blij, dat ze door haar buiten-wonen en muziekstudie er niet dikwijls zou behoeven heen te gaan. Haar paste het balmasker nog niet, en ze was bang dat het haar nooit voegen zou. Ella was opgetogen; den geheelen avond door had ze gedanst en wist van geen vermoeienis. Ze vond het toch zoo jammer om weer naar huis te gaan. Ze had graag nog veel, veel meer gedanst. En bij het cotillon had zij de meeste bloemen gekregen; ze had wel gemerkt dat ze er nog veel meer had dan Nanny of een der dochters Bromberg.

Sluiten