Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar de frissche, koude lucht deed haar goed, en schaatsen rijden met Frits dat ging toch, want hoewel ze er niet veel van kende, hoefde ze er zich niet voor in te spannen ; hij, de groote, sterke jongen, trok haar als vanzelf voort en samen zwierden zij heel sierlijk en licht, zoodat het scheen als deed zij het prachtig.

Alléén durfde ze nooit goed, maar wetend dat Frits zoo stevig stond, dat hij haar nooit kon laten vallen, liet zij zich veilig gaan, genietend van het heerlijk voortglijden, licht steunend op hem.

Van de frissche beweging en van vreugde had ze een lichten blos op de bleeke wangen en zag er allerliefst uit in haar donkerbruin pakje met astrakan bontje en muts.

Na langen tijd zoo in stille verrukking samen te zijn voortgegleden, werd Nanny moe en gingen zij eens kijken op de markt, waar ze geen van beiden nog geweest waren.

Daar stond Dora Kniezing, evenals den vorigen avond op het bal, ook nü smeekende vraagblikken werpend naar de voorbijrijdende heeren, die, haar ziende, wel beleefd groetten, doch dan maakten dat ze wegkwamen en een ander meisje zochten. Als zij zoo een poosje had staan rondkijken, begon zij weer eens op haar eentje een baantje rond te sukkelen, want ze was een erge krabbelaarster en kwam héél langzaam vooruit. Na een kleine tien minuten landde ze weer aan op de markt en posteerde er zich opnieuw voor een tijdje. Och, van het ijs was voor haar het pleizier óok al af; voor zichzelf vond ze het zoo erg

Sluiten