Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weer halen kon. Want hij was warm en zijn armen waren moe door het ophouden dier plompe, zwaarsteunende Dora.

Nanny en Frits reden nog een paar baantjes, en terwijl zij uitrustten op een bankje in het uiterste hoekje der baan, waar slechts een enkele rijder langs kwam, vertelde zij hem van dat, waarover ze nog met niemand, zelfs met Ella niet, gesproken had: het Conservatorium na Paschen. Ze had moeder beloofd, er nog niet over te spreken, eerst toch moest alles geregeld zijn, en het zou pas na Paschen gebeuren; nu echter voelde ze op eens een drang in zich om het aan Frits te vertellen; het scheen zoo juist een geschikt oogenblik er voor: ze spraken over muziek, ze kon het niet langer inhouden, en in verrukking, met groote fonkeloogen en zachte blij-trillende stem, vertelde ze het hem. „Het Conservatorium", ze sprak het woord zacht uit, als was het een heilig, een hoogheilig woord. En toen ze uitverteld had, zag ze op tot Frits, blij verwachtend wat hij zeggen zou.

Maar Frits was er niet zóó enthousiast over, als zij gedacht had.

„Heel aardig!" zei hij, en sprak er toen weer over heen.

„Vind-je het dan niet heerlijk voor me, Frits? Verbeeld-je dat ik het nog eens vèr breng! En de leeraar heeft gezegd dat dat best kan."

„Ja zeker, het is heel aardig voor je," antwoordde doodkalm Frits, terwijl hij tuurde naar een jongen Duitscher, die, op een kleinen afstand van hen, prachtige figuren reed.

Sluiten