Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van jampotjes. De heeren verwikkelden zich in droge politiek en de ouderen maakten zich warm over de verkiezingen in den Gemeenteraad en klaagden en tobden over al die socialisten, die den boel opruiden in den tegenwoordigen tijd. En met Ella was ook al niets aan te vangen, die zat geduldig te luisteren naar een oud-tante, die lange verhalen vertelde uit haar eigen, langvervlogen kostschooltijd.

Allemaal niets voor Nanny, allemaal van die alledaagsche, gewone gesprekken, en niemand die zich bekommerde om haar. Een tijdje probeerde ze zich te interesseeren voor de jampotjes, maar het lukte niet; toen voor de kostschoolverhalen van de oude tante, dat ging óok al niet. Tot ze eindelijk besloot de kamer maar uit te gaan, men kon haar best missen; en op een gegeven oogenblik liep ze weg, vlug, als had ze iets vergeten, de trap op, naar boven, naar de kamer van Mevrouw Knozee, waar een piano stond. Het was er stil en schemerachtig al. Op de tafel lagen pakken en doozen voor Ella en van uit de zijkamer klonk gerammel van Kaat, die er aan het kofferpakken was.

In den hoek bij het raam, waar de piano stond, viel ze neer op de kruk; het donkere hoofdje verborgen in de smalle, witte handen, bleef ze een tijd zitten. Ze had 't land, voelde zich zoo eenzaam en verlaten. In levendige verbeelding had zij zich voorgesteld hoe Frits zijn zou, wanneer ze het hem vertelde van het Conservatorium. Enthousiast en hoog-blij had zij zich hem voorgesteld, en

Sluiten