Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

luchtig opnemen het mooie, jonge leven, zooals Ella en andere meisjes van haar leeftijd dat deden. Maar ze kon het niet helpen, ze kon het niet beschouwen als een lichte grap, het pakte haar reeds te veel, het leven, en droomen was haar hoogst genot. Zonder droomen geen leven. En ze boog zich heen over de toetsen en begon te spelen, heel zacht, opdat de menschen beneden het niet hooren konden. En dat gevoel van verlatenheid, van eenzaamheid en ontgoocheling, dat heimwee naar iets dat ver weg was, weende ze stil uit in een zachte, droeve melodie. Soms even sloeg ze de toetsen forscher aan, de tonen werden diep en rond en stierven dan langzaam weer weg. Zij klonken als schuifelende stappen van een eenzaam mensch, die bij somberen, grauwen winternamiddag gaat door een lange, lange straat en bij elke deur even stilstaat om te zoeken naar het huisnummer, dat hij niet vinden kan. En bij het eind der straat weer omkeert en opnieuw begint

en niet vinden kan En dan weer besluiteloos

stilstaat en bij iedere deur leest wat er boven staat, maar het nummer, waar hij zijn moet, dat is er niet. En andere menschen gaan haastig, vol spoed voorbij; zij weten waar zij moeten zijn en zien verwonderd naar dien eenen mensch, die al maar zoekt, overal stilstaat en nergens binnengaat. En zij begrijpen niet, waarom hij niet eens ergens aanbelt of aan een der voorbijgangers vraagt of die soms ook weet waar zijn nummer te vinden is.

Nanny speelde, totdat het geheel donker geworden

Sluiten