Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het kon, en zij wist wel dat het kind, dat haar moeder altijd alles vertelde, haar ook alles schrijven zou; maar toch, hoe lang en hartelijk ze ook zouden zijn, die brieven, ze zouden haar toch niet troosten, niet vergoeden het wegzijn van haar kind. Maar ze wilde geen egoïstische moeder zijn, het was goed voor Ella, het zou haar daar in Berlijn zeker bevallen, een half jaar was zoo lang niet, en als ze daarna terug kwam dan zou ze ook volwassen en voor altijd thuis zijn.

Den volgenden morgen was het al drukte en beweging in het oude huis. Allen waren vroeg op, zenuwachtig-druk in de weer, bang om te laat te komen.

Een neef en nicht zouden Ella brengen naar Berlijn.

Mevrouw Knozee nam thuis van haar afscheid, Nanny en Frits reden meê naar het station. Daar waren vele vrienden en vriendinnen gekomen, om Ella goedendag te zeggen. Jette en Jan Rosmeyer waren er óok bij.

Nanny voelde zich gedrukt dien morgen en deed niet mee aan het vroolijk wuiven en groeten der anderen. Het was haar als moest ze Ella vaarwel zeggen voor heel langen tijd, voor veel langer dan een halfjaar. En toen de trein langzaam de overkapping uitstoomde, kwam eene nög grootere neerslachtigheid over haar; ze voelde als zou ze Ella niet weerzien meer, als had ze haar voor het laatst gezien, voor het laatst gekust, en lang nog bleef ze staan op het perron, nakijkend den trein, totdat hij verdween uit het gezicht en zij, zich omdraaiend, zag dat

Sluiten