Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

erg verwonderd toen ze hoorde van dat plotseling vertrek en ze had toch meelijden met Nicht Bertha.

Toen ze een paar dagen thuis was, werd Nanny ziek. Het begon met een gewone verkoudheid en erg hoesten; misschien had ze in de stad, op het bal of met schaatsenrijden kou gevat. Spoedig echter kwam er koorts bij, hevige koorts, en in enkele dagen was zij zwaar ziek. De dokter uit het naastbijgelegen stadje, die altijd tweemaal per week voor de zieken in Doorle kwam en dan meestal ook even aanlegde op Huize „Rust," kwam er nu iederen morgen al vroeg, en toen de koorts bleef aanhouden, de temperatuur steeds hooger steeg, werd de oude dokter, die Nanny in Rikmond altijd behandeld had, ook ontboden. Bij zijn eerste bezoek zag deze het reeds ernstig in, hij vreesde voor longontsteking.

„Hoe kom je daar nu aan?" zei hij met zijn vriendelijk bedaarde, vaderlijke stem; „zeker te veel feest gevierd in de stad, hé? 'k Heb er wel van gehoord!"

En Nanny, in die weinige dagen héél mager en bleek geworden, lachte flauwtjes, te afgemat om veel te zeggen.

Het wérd longontsteking.

Bijgestaan door Anna, waakte Mevrouw Rogers dag en nacht bij het ziekbed, maar toen de koorts al maar toenam en de zwakke patiënte steeds meer verzorging eischte, zag ze in dat het op den duur toch niet zoo zou kunnen gaan en besloot, op aandringen van haar man en de dokters, tot het nemen van een pleegzuster. Lange

Sluiten