Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Heel de week verheugde Nanny zich op dien komenden Zondag en ze was opgewekter en levendiger dan ze in langen tijd geweest was sinds haar ziekte. O, ze verlangde er zoo naar, om Frits' viool weer te hooren, die klagende, zingende, oud-bekende tonen. Terwijl ze daar lag had moeder haar wel van tijd tot tijd eens op de piano voorgespeeld, en Nanny had het prettig gevonden, het had haar goed gedaan, want moeder speelde mooi en vol gevoel, maar het waren allemaal oude stukken, oude liederen die zij speelde; met die nieuwe muziek kon ze het niet vinden, daar hield moeder niet van. En Nanny hield juist ook van de nieuwe, van de nieuwe vooral, en zag vol blijdschap uit naar den Zondag, waarop Frits komen en haar het nieuwste nieuws brengen en voorspelen zou.

Een heerlijke dag was die Zondag.

Een mooie, warme Maartdag, met iets van lente in de lucht. Het raam van Nanny's kamer was wijd opengeschoven, opdat ze inademen kon die zachte, verkwikkende voorjaarslucht. Frits was al vroeg gekomen met zijn viool en muziek. Hij had nieuwe stukken meegebracht, die speelde hij en Nanny genoot. Vroolijke, wilde klanken, overweldigend druk volgend op elkaar, en ook stille, droefzachte tonen, diep de ziel doordringend, gelijk weemoedig ruischende golfjes van een verre zee. Die laatste bevielen Nanny het best. Als ze uit waren, bespraken ze samen den inhoud en hij liet haar de pianobegeleiding zien. Die leek haar niet moeilijk, die zou ze wel kunnen , als ze maar beter

Sluiten