Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was, als ze maar weer spelen kon! En in zichzelf rekende ze uit wanneer dat zijn zou, wanneer ze weer het gewone leven zou kunnen hervatten. Ze dacht zichzelf al weer sterk genoeg om het te doen en den dokter al te voorzichtig, dat hij haar zoo lang liggen liet.

„Zeg, Frits," zei ze zachtjes, na een kleine stilte, waarin het scheen als waren ze beiden nog verdiept in de noten, „geloof jij óók, dat met dit leven alles uit is, dat we dan voor altijd slapen zullen en aan alles een eind is gemaakt?"

Verwonderd over die plotselinge wending van het gesprek, zag hij tot haar op, met een vreemden blik in zijn levendige oogen.

„Hoe kom je daar zoo ineens op, Nans? Ik wist niet, dat jij je met zulke ernstige dingen bezig hield!" zei hij onverschillig.

„Soms geloof ik het niet, en dan toch weer wèl," hervatte ze droomerig; „en het zou toch al heel vreemd zijn, wanneer we allemaal leefden en leden voor niets; want, weet je, Frits, wanneer je zoo heel ziek ben geweest, dan denk je wel eens na over die dingen, meer dan een gezond mensch. Niet in je ziekte, dan denk je aan niets, dan voel je je heel kalm en droomerig-soezend, als was je ver weg; maar als je dan beter wordt en je hoort dat je zwaar ziek was, dan begin je te denken en dan komt er zooveel in je op, waar je vroeger niet aan dacht."

Hij zag haar met nog vreemder oogen aan, wat was ze toch veranderd, wat was ze ernstig geworden!

Sluiten