Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toekomst. Over vier weken was het Palmzondag, dan zou ze worden aangenomen. Daarop verheugde ze zich ook zoo, op het feest en alles wat daarmee samenging. Dominee Rietman had haar dikwijls bezocht in die laatste weken en zijn bezoeken had ze prettig gevonden. Wanneer hij aan het vertellen was, dan konden zijn gewoonlijk fletse oogen zoo opflikkeren en schitteren, dat geheel het gezicht er levendig en stralend door werd, zooals zij het slechts een heel enkelen keer gezien had op den kansel, wanneer hij in vuur geraakte, bezield door den gloed der overtuiging, en zijn handdruk was die van een goed man, een trouw vriend. Er waren nog nooit zooveel aannemelingen geweest als dit jaar, want er waren ook verscheidene ouderen bij, die gewacht hadden, om samen te worden bevestigd met Juffer Nanny.

Frits kwam bijna iederen Zondag over, dan wandelden of maakten ze samen muziek. Heerlijke, mooie Zondagen waren het. En spoedig zou Mevrouw Knozee, die het nu zoo stil thuis had, een poosje komen logeeren.

Nanny wist het sinds eenigen tijd, ze had het zelf wel gemerkt, dat van het Conservatorium met Paschen niets komen kon. Daarvoor was ze niet sterk genoeg. Maar ze was er heel kalm en niets ongelukkig door, — met October begint er immers weer een nieuwe cursus, zoo troostte ze zich steeds.

Soms was het haar, als hoorde ze zachte viooltonen klagen, fijne, innige klanken, die haar troosten kwamen in de uren, die zij liggend doorbrengen moest. En stil-gelukkige

Sluiten