Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

droomen voerden haar dan ver weg, ver en hoog, naar rijke landen.

O, ze hoorde Frits' viool toch nog het liefst van alle. Als hij afgestudeerd had moest hij zich geheel wijden aan zijn viool, en ééns zou hij zeker een beroemd violist worden en voorspelen op concerten. En wanneer zij het dan zóó ver bracht, dat ze hem begeleiden kon, wat zou ze dan trotsch zijn! En als zij later eens alleen spelen moest voor het publiek, dan zou ze niet verlegen zijn voor die vele menschen in de zaal, want zij zou ze niet zien; ze zou alléén dien éénen zien, die tusschen hen in zat en luisterde; voor hem zou ze dan spelen, voor hem alleen!

En zoo maakte ze plannen, zonnige toekomstplannen, in verbeelding reeds verwezenlijkt, en alle draaiden ze om het Conservatorium en om Frits, zijn naam zweefde haar telkens op de lippen, want ze zag en droomde hem artist.

En gelijk daar buiten met den dag de knoppen aan de boomen meer uitbotten tot blaadjes en de frissche, groene blaadjes zich ontvouwden en grooter en grooter werden, zoo voelde ook zij iederen dag het jonge, blijde leven schooner en krachtiger bruisen en jubelen in haar.

Ook over Doorle was de blijheid weer gekomen, nu men de juffer van 't huis op den heuvel dagelijks wandelen zag en ze van tijd tot tijd weer eens de menschen opzocht. En ze zag er zoo goed uit, „hun lieve juffer," veel beter dan vóór haar ziekte; ze had nu meer kleur op haar wangen en haar oogen straalden zoo blij.

Maar niet aldoor ging Nanny zoo goed vooruit. Soms

Sluiten