Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit, wanhopig vastgeklemd aan een plukje gras, dat weldra óok loslaten zou en met het kind verdwijnen in de diepte.

Nanny sprong naar beneden, probeerde haar voet stevig te zetten op een vast plekje van diepgeworteld gras; nog één sprong en ze was er: het handje had ze beet; ze trok omhoog .... doch, helaas! het kind was te zwaar, haar voet gleed uit in het glibberige gras . . ze verloor haar evenwicht en met een krijschenden hulpkreet plofte ze neer met het kind in de diepte

Op haar eersten schrikgil waren een paar turfgravers, die daar bezig waren in de buurt, toegeloopen. Wat er gebeurd was, wisten ze niet, maar ze vlogen Nanny na langs den waterkant en zagen haar naar beneden springen, zakken en verdwijnen .... Zij begrepen toen.

En zij sprongen naar omlaag, maar zelfs voor die groote, sterke mannen was het moeilijk werk; doch alle krachten spanden ze in, want welke Doorier zou zijn leven niet op het spel zetten om haar te redden, die vriendelijke Nanny, de lieve juffer van het huis op den heuvel!

Beiden werden ze gered, Nanny en Dineke. Dineke's rond vuistje vastgeklemd in Nanny's lange, magere hand; zóó waren ze samen opgehaald.

Dineke was spoedig bekomen van den schrik. Vrouw Wes had het kind, toen het haar kletsnat en beverig was thuisgebracht, dadelijk met warme kruiken in bed gestopt, en den volgenden dag was het weer beter, en ging naar school, en speelde over den weg als altijd.

Sluiten