Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar Nanny lag wederom in zware koortsen neer; de hevige schrik, het verboden harde loopen, het koude bad en de lange tocht in natte kleeren, eer ze was thuisgebracht, waren te veel geweest voor het nog zoo zwakke, half herstelde meisje.

Opnieuw vreesde men voor haar leven.

Wederom was hij ontboden, de oude dokter uit Rikmond, de grauwe stad van het laagland, en toen hij neerzat bij het bed schudde hij bedenkelijk het grijze hoofd en een droef-ernstige trek doorplooide zijn vriendelijk gezicht. En meewarig zag hij naar die instorting en totale verwoesting van dat gestel, dat kort geleden met zooveel moeite behouden en boven verwachting weer opgekweekt was en dat hij nu zoo goed op weg van beterschap, ja bijna geheel genezen wist.

Maar wie had ook kunnen denken dat zoo iets gebeuren kon!

In dat rustige, gezonde heidorp, waar volgens zijn inzicht juist alles meewerkte om een zwakke spoedig weer krachtig te doen worden!

Helaas, de zachte hemellucht, die na het geweldig stormen een tijdlang zoo helderblauw en glanzend van zonlicht praalde over het heideland, was plotseling weer donker geworden; aangedreven kwam een stoet van zwarte wolkjes, die pakten zich saam en vormden een groote, onheilspellende massa, die dreigend hangen bleef, gereed om ieder oogenblik met hevigen schok los te barsten over het stil, vredig dorpke Doorle.

Nanny.

19

Sluiten