Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

altijd onthouden had. Weg, voor altijd weg, was nu zijne Nanny, hen allen voorgegaan. En daar was niemand die kende of wist van dat verre, stille strand!

O, waarom moest zij ook juist uitgaan op dien bewusten middag, en waarom dat kind van Wes daar spelen aan den waterkant! Was ze maar een anderen kant uitgegaan, dan zou die kleine wel verdronken, maar zij behouden zijn.

O, het was wreed, zij, die zoo ziek was geweest, om wie allen zoovele lange dagen in zorg en angst hadden doorgebracht en die toen eindelijk door veel moeite en kunst weer langzaam hersteld was, waarover ze zoo dankbaar en gelukkig was; zij, die zoo lief was, en zoo blij met haar leven, moest nu sterven, omdat ze redden wilde een onnoozel kind ....

Hij had er nooit aan gedacht, dat zoo iets gebeuren kon! Helaas, dat was het lot, dat toch het allersterkste van alles is, en zich niet stoort aan het plan of de kunst der menschen; het lot, dat menschen uit verre streken samenbrengt en dan voor altijd weer scheidt; het lot, dat beschikt over elke bestemming, iederen weg van het zoekende, verlangende menschenhart.

En hij, de sterke, jonge man, boog onwillekeurig de knie voor de overmacht van dat lot, naar welks wil hij zich zou leeren voegen in zijn leven.

Van verre klonk klokgelui hem in de ooren, het dampen en stoomen van een locomotief en het schorre schreeuwen van een paar mannen die een paard opzwiepten,

Sluiten