Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Botje, botje in de zee Mijn vrouw Isabil Wil niet, zoo ik wil!

De bot stak zijn kop boven een golf uit en riep : «Wat wil zij nu weer" en met trillende stem sprak hij zacht: „Lieve Bot, zij wil nu Paus worden".

„Gij kunt wel gaan, want ze is het al" riep de bot. Eenigszins verlicht van hart, ging hij heen en toen hij kwam op de plaats waar het paleis stond zag hij daar een prachtige groote kerk, voor zich, omgeven met fraaie paleizen. Duizenden menschen stonden voor de kerk de zegen van den Paus af te wachten. Hij drong door het volk heen, de kerk binnen. Deze was door duizenden waskaarsen hel verlicht. Zijn ▼rouw zat geheel in goud gekleed op veel hooger gouden troon dan de vorige en drie kronen versierden haar hoofd. Een ontzaggelijk geestelijke hofstoet was aan beide zijden opgesteld. Twee rijen ontzaggelijk groote waskaarsen brandden voor haar en keizers, koningen en de rijksten des lands lagen geknield voor haar den zegen af te vragen.

„Nu zijt gij het hoogste der wereld. Gij zijt nu Paus" sprak de verbaasde visscher.

„Ja, nu ben ik Paus" glimlachte de vrouw. Terwijl hij haar bleef aankijken, was het of hij in een stralende zon keek. Na een tijdlang haar bewonderd te hebben zeide hij :

„Nu hebt gij de hoogste macht op aarde. Gij zult en moet> nu tevreden zijn, want hooger kunt gij u •iets meer wenschen".

„Daar moet ik nog eens over denken" zeide zij.

Sluiten