Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Willem zelf had besloten den aanval van Lodewijk af te wachten, doch de omstandigheden noodzaakten hem, zelf aanvaller te worden. Ik moet er nogmaals op drukken, dat het tegen Willems zin was. Willem was een goed veldheer, had een uitmuntend doorzicht in vele zaken, en zoo zijn getrouwe edelen en hun dienstmannen slechts zijn krijgskundige plannen gevolgd hadden, zou er niet zooveel bloed vergoten zijn en hijzelf eerder den Hollandschen troon beklommen hebben.

Het zal ongeveer tegen het einde van Februari geweest zijn, dat twee personen den weg langs gingen, die van den IJsel tegenover Gouda naar Boskoop liep. Als ik zei, dat die twee personen gingen, dan is dit in zoover mis, dat de een hinkte en de ander met moeite voortkwam. In den laatste herkennen wij Klaaske, die met zijn esschen stok in de hand en een grooten zak op den rug, nu en dan moest stilstaan, om eens uit te rusten. De andere daarentegen strompelde zachtjes voort en was een toonbeeld van menschelijke ellende. Hij scheen geen enkel plekje aan zijn lichaam te hebben, dat gezond was. Zijn hoofd was omwonden met een doek, een zijne'r oogen bedekt met een pleister; een dikke wang belette hem duidelijk te spreken. De linkerarm hing in een band, en het rechterbeen was geheel omzwachteld en zóó lam, dat hij, om voort te gaan, op een dikken staf leunen en aldus met het linkerbeen telkens een sprong vooruit moest doen. Zijn kleeding was juist niet armoedig, maar hier en daar gescheurd.

Hoe kwam Klaaske in dit gezelschap?

In Delft gekomen, vernam hij, dat zijn oom overleden

Sluiten