Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

R o z e f e e.

I.

f/CTaB r was eens een klein meisje met een heel mooien Lrag naam' ziJ heette Felicia. Die naam was echter wel l^^ül wat lang, om er haar zoo gewoonweg bij te noemen, en daarom zeiden haar huisgenooten altijd Fee tegen haar' een naam, dien ik haast nog mooier vind.

Fee was een klein, teer kind; te teer haast, om flink te ravotten en te stoeien en hard te loopen, vonden haar papa en mama. Maar Fee zelf was het daarmee volstrekt niet eens; zij had niets liever willen doen dan eens echt wild zijn, dat leek haar zoo bijzonder prettig. Maar hoe kon ze dat? Ze zag er heelem aal geen kans toe.

Fee's ouders waren heel rijk; zij bewoonden een prachtig landgoed, en ieder jaar gingen zij verre reizen doen naar mooie streken, en het kleine meisje, hun eenig kind, ging natuurlijk altijd mee. Dan kwam zij in landen, waar de menschen heel anders praatten dan zij en allen, die zij kende; een poosje \ond zij dat wel heel aardig, maar al spoedig ondervond zij hoe lastig het was, als zij voor iedere kleinigheid papa's of mama's hulp moest inroepen. Enkele dingen leerde zij wel gauw begrijpen, en vaak ook gelukte het haar wel, door allerlei gebaren den menschen aan het verstand te brengen wat zij ver-

Sluiten