Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de mcDSchen de handen in elkaar, zoo gezond zien we er beiden uit. Wat zal dat heerlijk wezen!"

De volgende dagen werd er druk gepraat; ook werden er verscheidene brieven geschreven en een paar telegrammen verzonden, en het gevolg van dat alles was, dat precies een week daarna onze kleine Fee zich heel eenzaam voelde op het groote landgoed. Haar papa en mama waren 's morgens heel vroeg op reis gegaan; ze hadden haar in haar bedje goedendag gekust, en toen ze in de ontbijtkamer kwam, waren ze al mijlen ver van haar verwijderd. Fee was evenwel niet alleen; tegenover haar zat een lieve, vriendelijke dame, een vriendin van haar mama, die jarenlang in een groote stad ziekenverpleegster was geweest en nu voor Fee zou zorgen. Zij was reeds een dag of drie geleden gekomen, en Fee noemde haar tante Lize.

lante Lize had met de ouders van Fee afgesproken, dat zij

iet meisje ook eiken dag wat zou leeren. Fee was aJ zeven

jaar; maar omdat zij zoo teer was, hadden haar pa en ma op

raad van den dokter het leeren steeds uitgesteld; nu, vond hij

echter, kon er wel mee begonnen worden, mits niet te lang achtereen. 6

Toen het ontbijt was afgeloopen, zei tante Lize: „Ik wou wel eens zien, of er al wat vruchten rijp zijn. Ga je mee, kind, om mij de boomen te wijzen? En neem dan een mandje; dan kunnen we ze daarin doen."

I ee was onder het wandelen eerst heel stil, maar langzamerhand werd zij opgewekter, en eindelijk vertelde zij ailerlei plannen, die ze wilde uitvoeren, terwijl haar ouders op reis waren.

ante Lize luisterde met veel belangstelling toe en beloofde, dat ze Fee in alles zou helpen.

Nu Fee had veel meer steun en troost noodig, dan zij toen nog begreep; want haar pa en ma bleven lang, heel lang uit bijna twee jaar. Zij waren nu eens hier, dan weer daar; soms deden ze een zeereis van verscheidene dagen, dan trokken ze te voet of te paard of op muilezels door weinig bekende streken maai- waar ze ook waren, tijd om een briefje te schrijven aan ïun ïeve ing, hadden ze altoos. En wat aardig was ? Het vijfde

Sluiten