Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

briefje, dat kwam, kon Fee heel alleen lezen! Wel ging het nog niet zoo vlot als wanneer tante Lize het voorlas, maar ze had er toch veel meer plezier in. 't Was, of nu eigenlijk de briefjes eerst echt voor haar bestemd waren. En wat deed Fee haar best met schrijven! Soms moest tante haar haast dwingen om uit te scheiden. Ze zei dan: „Zoo wordt je nooit een rozefee, een echte, zooals je pa en ma je hopen terug te zien?"

„Als ik maar eerst zelf mijn briefjes aan papa en mama kan schrijven," zei Fee dan met een zucht, „dan kan ik beter voor de rozen op mijn wangen zorgen."

Spoedig had zij 't in de schrijfkunst zoo ver gebracht dat zij met potlood een brief van twee kantjes had geschreven, 't Had veel moeite en inspanning gekost; maar wat was zij gelukkig! Van plezier liep zij op een drafje den tuin in en regelrecht naar de steenen bank. Ze wou het zoo graag aan Jaap vertellen, en 't was het uur, dat Jaap dikwijls eens over den muur kwam gluren.

Ja, hij was er! Zij zag zijn lachend gezicht van verre al.

„Jaap!" riep zij hem toe, een heelen tijd voordat zij bij de bank was, „ik heb zelf een brief geschreven!"

„Dat's knap!" zei Jaap, die wist, sedert hoe kort zij nog maar schrijven geleerd had.

„Met potlood nog maar!" vervolgde Fee, die nu juist bij den muur was aangekomen.

„Ik schrijf al met inkt," zei Jaap, die het. toch wel prettig vond, dat Fee hem in zoo'n korten tijd niet geheel en al had ingehaald. Toen fluisterde hij, alsof hij bang was, dat anderen hem zouden hooren: „Er is een vinkennest in dezen boom."

Aan den buitenkant van den hoogen parkmuur stonden namelijk boomen, en langs een der stammen klom Jaap altijd op den muur, als hij naar Fee uitkeek.

„0," zei Fee. „Kan ik het van dezen kant zien?"

,,'k Geloof het wel. Op den derden tak van 'den muur af en dan aan je linkerhand."

Fee tuurde, maar ze zag niets.

„Kun je niet even hier komen, om het mij te wijzen?"

Sluiten