Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dagen ei nog tot den vijftienden Juli moesten verloopen, waren het er maar veertig meer.

"De tijd schiet mooi op, zei tante Lize, en ze wilde er juist nog wat bijvoegen, toen de telegrambesteller de stoep opkwam.

Hij bracht een bericht van Fee's ouders, een heel prettig bericht Tante Lize onderteekende het bewijs van ontvangst en gaf meteen den besteller een antwoord mee. Toen wendde zij zich tot Fee en vroeg: „Hoeveel dagen zei je?"

„Veertig, tante."

„Juist; maar je herinnert je zeker nog wel, dat ik van 't voorjaar er bij zei, dat het nog wel wat. kon meevallen. En zie je, dat. is nu werkelijk zoo."

Fee sprong op van plezier. „Wanneer komen ze terug?" vroeg ze ongeduldig.

„Tegen den eersten Juli ongeveer; maar "

„O, we gaan hun tegemoet!" riep Fee jubelend. In eens had ze geraden, wat er in het telegram stond.

„Ja, morgenavond gaan we op reis," vertelde tante Lize haar. „Waarom niet nu? Och toe, laten we nu gaan!"

thans bleek eerst, hoe groot het verlangen van kleine Fee was, om p^pa en mama weer te zien.

„ t Zon niet meer kunnen, lieve kind; de geschiktste trein gaat om drie uur van het naaste station, en 't is nu al vier. Kijk, papa heeft alles zelf voor ons nagekeken; lees maar, wat hij getelegrafeerd heeft. Je begrijpt, papa en mama verlangen ook hard naar jou; ze hebben samen zeker overlegd, hoe je het gauwste bij hen kon wezen."

„Is de reis ver?" vroeg Fee met de oogen op het telegram gericht.

„Ja, we moeten den heelen nacht doorsporen; we komen eerst tegen den volgenden morgen zeven uur, waar we wezen moeten. Wil je mij helpen met het inpakken van de koffers? Ik weet, anders niet, hoe ik nog klaar kom. Ik moet natuurlijk ook nog allerlei dingen aan de meiden zeggen, en er is maar zoo weinig tijd meer."

In de drukte van het pakken bedaarde Fee's opgewondenheid.

Sluiten