Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en tante vonden het goed; die hadden het zelfs dringend gevraagd.

En Dirk zelf?

Nu, die vond het heerlijk. En geen wonder waarlijk! Grootma en oom en tante deden alles, om hem genoegen te verschaffen. Grootma was overdag al een paar keer met hem in verschillende winkels geweest; maar toen het zoo begon te sneeuwen, bleef zij liever thuis.

Maar daarom behoefde Dirk nog niet thuis te blijven! Oom Benno en tante Bertha waren er ook nog! En die bekommerden zich gelukkig niet om een beetje sneeuw en zelfs niet om een heelen hoop sneeuw; die baggerden er maar door en Dirk met hen mee!

Mama had hem op zijn verzoek wat geld uit zijn spaarpot gestuurd, en daar mocht hij nu mee doen, wat hij verkoos. Mama had er bij geschreven: „Sint-Nicolaas geeft aan de kinderen veel moois en lekkers; maar de kinderen mogen uit dankbaarheid wel eens wat voor de groote menschen koopen en hun dat geven."

Dirk vond dat een aardig idee, en hij dacht er nu telkens over na, wat hij wel aan grootma en oom en tante kon geven. Hij vroeg aan Mina, of die ook wat wist en of die hem er mee helpen wou. En dat was maar goed ook; want Dirk had niet veel verstand van presentjes en van het geld, dat zij kostten.

Den eersten keer dat hij alleen in een winkel was in de buurt, had hij een mooie vaas in 't oog gekregen. Die zou hij voor grootma koopen, en dan zou hij in een bloemwinkel wat bloemen koopen. om er in te zetten. Mina had ook gezegd: „Koop voor grootma een aardig klein bloemvaasje en zet daar dan een paar bloemetjes in! Nu was dit wel geen vaasje, maar een heel groote vaas; doch ze was zoo mooi, dat Dirk er de oogen niet van kon afhouden. Hij zei dan ook terstond tegen den winkelbediende: „Mijnheer, ik wil die vaas koopen! Hier is mijn portemonnaie. Ik kan zelf nog niet zoo heel best rekenen. Neemt u er maar uit wat ze kost!"

Gelukkig was er nog niemand in den winkel; 't was ook nog vroeg, maar even tien uur. De bediende had dus tijd genoeg, om zich met Dirk te bemoeien.

Sluiten