Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, ventje, was het antwoord. „Zeg maar aan je moe, dat we je graag nog wat gehouden hadden, en dat grootma en oom en tante en Mina en Polio het prettig zullen vinden, als je nog eens weer komt logeeren."

„En Almaskus Puteanus van Varik toch ook," zei Dirk met een glimlachje.

Zoodra Almaskus zijn naam hoorde, kwam hij statig naar Dirk toe en legde zijn kop tegen hem aan, en terstond daarop kwam ook Polio nader, die zijn kop tusschen hem en grootma schoof.

„Daar heb je al het antwoord van je viervoetige vrienden. Dat is even goed te begrijpen, alsof ze het met woorden zeiden, dunkt me," zei grootma.

Op dat oogenblik ging de deur open en Bertha trad binnen met een klein pakje in de hand.

„Dat kun je zeker nog wel bergen, Dirk," zei ze. „Je kunt het wel in een der zakken van je overjasje stoppen. Er zijn pralines en fondant in voor onderweg."

„Dan kan ik mijnheer Lammers er ook eens van presenteeren," zei Dirk, terwijl hij 't zoo lang voor zich op het tafeltje legde.

„Ja, dat is best. En als je wat overhoudt, wil Jan Bakker uit het armhuis misschien ook wel eens proeven. Ik denk, dat hij zoo iets lekkers nog nooit gehad heeft."

„Ik zal er een paar voor hem bewaren, tante," beloofde Dirk.

Daar werd er gebeld, en kort daarop trad mijnheer Lammers binnen.

„Nu. hoe is het?" vroeg hij. „Krijg ik reisgezelschap, of heeft mijn kleine vriend zich bedacht?"

„INeen, mijnheer, ik ga mee," was het antwoord.

„Dat 's goed, jongen. Ik had zooveel pakjes, dat ik maar een rijtuig genomen heb. Maak je nu maar klaar, maar je behoeft je niet te haasten; we hebben al den tijd!"

„Dan zal ik aan Mina zeggen, dat zij Dirks pakjes ook even in het rijtuig legt," zei Bertha, die nu tegelijk met Dirk de kamer verliet.

Binnen tien minuten was alles voor het vertrek gereed; Dirk pakte grootma hartelijk en beloofde, dat hij nog eens terug zou

Sluiten