Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

0, o, wat voelde Dirk zich gelukkig! 't Was net, alsof het een groot feest was! Zelfs Rika, de meid, wie hij zoo vaak veel last bezorgde, straalde van plezier, toen zij hem zag. Zij was op de drukte, die zij hoorde, gauw komen toeloopen. Wat was het toch prettig weer thuis te zijn!

De kleintjes mochten ter eere van Dirks thuiskomst een kwartiertje langer opblijven, en zij wilden hebben, dat Dirk hun een heelen boel vertelde van grootma en oom en tante en de winkels en van nog veel meer. Maar Dirk zei niet zoo heel veel. Toen mama Johanna en Fritsje naar bed had gebracht, vroeg hij heel zacht: „Moesje, mag ik nu eens eventjes bij je op schoot?"

En toen hij daar zoo heerlijk tegen zijn moedertje aanlag en zij hem toefluisterde, hoe blij ze was, dat ze hem weer bij zich had, toen kon hij niets anders antwoorden dan: „En ik ben toch ook zoo blij, moesje! Ik verlangde in eens zoo vreeselijk erg naar u!"

Nu, hij behoefde ook niet meer te zeggen; zijn moe begreeip er alles van.

Den volgenden dag raakte Dirk eerst recht aan den praat; toen bleek eerst goed, hoeveel hij te vertellen had. Aan pa en ma .moest hij veel meedeelen over grootma en oom en tante; Johanna en Frits werden niet moe te luisteren naar de verhalen van Polio en Almaskus Puteanus van Varik. Vooral hadden ze schik in de vlucht van den barsoi, en wanneer Dirk zijn mooien naam noemde, begon Fritsje het al uit te schateren. En als de kleine baas beproefde den naam na te zeggen, kwam er geen eind aan de vroolijkheid. Van louter pret waren ze in 't geheel niet lastig, zoodat mama overdag een uurtje kon gaan rusten en 's avonds veel minder moe was dan anders.

Toen kwam er een heel drukke, maar een heel prettige dag: 't was immers Sint-Nicolaas! De goede Sint had precies geraden, wat ieder het meest naar den zin was; de kinderen kregen allerlei speelgoed en lekkers en verder mooie prentenboeken. Er kwam geen eind aan 't gejubel.

Papa en mama kregen ook verschillende mooie dingen, maar

Sluiten