Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oogenblikken zitten, en het hijgde van de ongewone inspanning. Toen wipte het van de plant af op de aarde in den pot; daar pikte het telkens in, en toen sprong het op den grond. Zijn bewegingen waren eerst wat onzeker, maar dat werd langzamerhand beter. Bertha riep hem vriendelijk toe en praatte met hem, en dan bewoog hij zijn kopje zoo aardig op zij, dat zij er werkelijk schik in had. Hij begon zich buiten zijn kooi hoe langer hoe meer op zijn gemak te voelen. Maar nu was het de vraag: hoe kwam hij er weer in? Misschien zou de honger en de dorst hem er weer heen drijven; dat hoopte zij maar.

Daar sloeg de pendule vijf uur, en op hetzelfde oogenblik hoorde zij Polio tegen de deur van haar kamer krabben.

Dat was een gek geval. Polio krabde altijd, totdat hij binnengelaten werd. Maar zij kon toch nu de deur niet opendoen! De hond was zoo wild en onbesuisd, dat hij in zijn haast het vogeltje wel ondersteboven kon loopen, en dan was het teere diertje misschien in eens dood.

Polio werd ongeduldig; hij krabde al weer en blafte er bij.

Eensklaps vatte Bertha een bloek besluit. Zij nam de kruk in de hand en riep den hond toe: „Pas op, Polio, 't vogeltje vliegt!"

Daarop opende zij de deur en pakte Polio onverhoeds stevig bij den halsband vast. Hij bleef een oogenblik verbaasd staan

Sluiten