Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de petroleumlamp lustig te zingen, en het gevoelde zich blijkbaar volkomen op zijn gemak.

„Ik zou toch wel eens willen weten, of hij van nacht in de kooi is geweest," dacht Bertha, terwijl zij weer heenging. Nu, dat werd zij natuurlijk niet gewaar. Maar dat hij den weg er heen nu kende, was zeker; want na het ontbijt zat hij kalm i'n de kooi op het hoogste stokje met veel ijver zijn veertjes glad te strijken.

V oortaan mocht het vogeltje eiken dag een poos vrij in de kamer rondvliegen en trippelen, en het was aan alles te merken, dat hij dat heerlijk vond. Hij raakte met allen in huis heel vertrouwd, maar aan Bertha was hij toch bijzonder gehecht. Zijn heele voorkomen werd anders, zoodra zij in de kamer kwam, en tegen hem begon te praten. Zij wist precies, wat hij prettig vond en zorgde altijd voor de een of andere versnapering. In den pruimentijd kreeg hij eiken dag een versche, zoete, sappige witte pruim, en 't was aardig om te zien, met hoeveel genot hij er in pikte en het sap opslurpte. Hij kende haar voetstap, en vaak gebeurde het, dat hij haar snel tegemoet vloog, zoodat hij al op haar hand zat, vóór zij nog de kamerdeur weer had kunnen sluiten.

Wanneer Bertha zat te schrijven en in lang niet tegen haar kleinen vriend had gepraat, zag zij hem soms in eens over papier wandelen, en zijn vragend „Piep?" klonk dan half verwijtend en half vleiend; een anderen keer trok hij haar met zijn scherp snaveltje aan de mouw, en heel dikwijls zette hij zich op het glas van de voor haar staande lamp neer en begon een liedje te zingen.

Zonder dat Bertha er de minste moeite voor deed en zonder dat het Sijs ook maar de geringste inspanning kostte, leerde hij allerlei aardige kunstjes. Wanneer hij bovenop op zijn kooitje zat, hield Bertha hem vaak een hennepzaadje tusschen duim en vinger voor, terwijl zij rustig op haaj" plaats bleef zitten, en dan kwam hij er aanvliegen, pakte in de vlucht het zaadje weg, ging naar zijn kooi terug en verorberde het daar. Ook vond hij het bijzonder prettig, om op den rand van een boek

Sluiten