Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

g's en q's tot zijne stichting maakte, en na den griffel weder tusschen zijne dikke vingers genomen te hebben, hervatte hij geduldig zijn taak.

„Hoe gemakkelijk kunnen die blanke menschen al die dingen maken!" zeide Tante Chloé, terwijl ze met haar werk ophield en George met een oog vol trots aanstaarde. „Zooals hij kan schrijven en lezen ook, en des avonds hier komt en ons zijne lessen voorleest; — dat is waarlijk aardig van hem."

„Maar, Tante Chloé, ik begin honger te krijgen," zeide George; „is die koek nog niet gereed?"

„Bijna, massa George," zeide Tante Chloé, het deksel optillende en in de pan glurende; „hij wordt al recht bruin, heerlijk bruin, zeker. Ja, ja, laat dat maar aan mij over. Missis liet Sally voor een paar dagen een koek bakken, om haar te laten leeren, zeide missis. „Och loop heen, missis," zeg ik, „het doet mijn hart zoo zeer, om dat goede meel zoo te zien bederven." De koek rees alleen aan de eene zijde; hij had geheel geen fatsoen, waarlijk niet meer dan mijn schoen, ha! ha!

En met deze ontboezeming van minachting voor Sally's onhandigheid, nam Tante Chloé het deksel van de pan en liet een keurig gebakken koek zien, waarvoor zich zelfs geen banketbanker uit de stad behoefde te schamen. Daar deze het middelpunt van het onthaal was, begon Tante Chloé thans met den meesten ernst zich bezig te houden met het verder gereed maken van den avondmaaltijd.

„Pak je weg, Mozes en Peter, gij deugnieten! Stil Polly, mijn popje; moeder zal je dadelijk iets geven. Komaan, massa George, berg nu uw boeken weg en ga bij mijn man zitten: ik zal de schotels brengen en u aanstonds iets op uw bord doen."

„Zij wilden mij thuis hebben bij het avondeten," zeide George; „doch ik wist wel dat er hier wat goeds wezen zou, Tante Chloé."

Sluiten