Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gestraft hebben, omdat ik zoo durfde spreken, maar waar is het, en ik kan geen dames in de keuken dulden."

„Nu, gij hebt u ook goed gehouden met dien maaltijd; ik weet nog wel dat iedereen dit zei," merkte George aan.

„Heb ik niet? En stond ik dien middag niet achter de deur van de eetzaal, en zag ik het niet met mijn eigen oogen, dat de generaal driemaal zijn bord overreikte om nog een stuk van die pastei te nemen, en hoorde ik hem niet zeggen : „Gij moet eene buitengewoon knappe keukenmeid hebben, mevrouw Shelby." „Heer, ik zou mij zelve wel hebben willen braden."

„En de generaal heeft er verstand van," vervolgde Tante Chloé, een voorkomen van gewicht aannemende. „Hij is een zeer knap man, die generaal. Hij is van eerste familie van Oud-Virginië. Hij weet alles even goed als ik, de generaal. Gij ziet, dat er in alle pasteien poriën zijn, massa George, maar iedereen weet niet hoe die moeten wezen. Doch de generaal weet dat opperbest! ik heb dat wel uit zijne opmerkingen begrepen."

Eindelijk was jongeheer George tot die hoogte |van verzadiging gekomen, die zelfs voor een knaap van zijne jaren niet onbereikbaar is, dat hij namelijk geen stuk meer kon doorkrijgen, en dus had hij den tijd om op zijn gemak de wollige hoofden aan te staren, die met hongerige blikken en schitterende oogen van uit den anderen hoek al zijne bewegingen hadden gevolgd.

„Kom hier, gij, Mozes en Peter," riep hij, hen groote stukken toewerpende, gij moet ook iets hebben niet waar? Kom Tante Chloé, bak hun ook een paar koeken."

En George en Tom zetten zich op eene gemakkelijke plaats in het hoekje van den haard, terwijl Tante Chloé, na een grooten stapel koeken gebakken te hebben, haar jongste kind op schoot nam, en dit zoowel als zich zelve beurtelings den mond begon te vullen, en Mozes en Peter

Sluiten